Kendime Dokunuyorum

Kendime Dokunuyorum, deneme ile edebiyat, felsefe ile anlatı, düşünce ile sezgi arasındaki sınırların bilerek bulanıklaştırıldığı bir metin alanı açıyor. Jeremy Fernando, Flann O’Brien’dan Bartleby’ye, trenlerden sessizliğe, itaatten reddin inceliklerine uzanan bir düşünce zinciri kurarken, okuru anlamaya değil, temas etmeye davet ediyor.

Bu eser, açıklamaktan ısrarla kaçınan metinlerin, eksik bırakmanın, unutmanın ve susmanın üretken gücünü araştırıyor. Burada düşünce, sonuçlara ulaşmak için değil, kendi tökezlemesini dinlemek için ilerliyor, anlatı, bitmek için değil, yankı bırakmak için kuruluyor. “Anlatmak onu bozar” cümlesi, bir uyarı olmaktan çok bir yöntem hâline geliyor.

Kendime Dokunuyorum, mesafesini korudukça etkisi artan bir metin.
Dokunan şey bir anlam değil, bir boşluk, bir tereddüt, geçmeyen bir titreşim. Bu eserde düşünce, tam da kendine değdiği yerde başlıyor.